می خواهم ندانی

       نامه هایت را

       هر روز می خوانم

      ندانی بدون تو سخت است

              و ندانی

      هر لحظه فریاد می کشم

      کجایی ؟ چرا نمی آیی ؟

فریاد

فریاد خواهم زد . رو به دریا .بالای سر کوه،

این منم که به سوی تو سرازیرم

            ببین مرا

  اگر این بغض امانم می داد

 زمزمه می کردم برایت ،.......

دریا

گفتم دریا شو ، . . .

شنا خواهم کرد در وجودت ،

خورشید شدی و من پریدم در آسمانت

     و من . . . آرام شدم !

مات شدی . . .

        مات . . .

   حرکت آخر و خوب اومدم . . .

 تا از زندگیم کیشت کنم . . .

"اي اشك"
ندانم آتشي يا آبي اي اشک
گل داغي ولي شادابي اي اشک
شکستي سيل بند ديده و دل
که دريايي ترين سيلابي اي اشک
کنار ساحل خاموش چشمم
درخشان گوهر شب تابي اي اشک
به چشم مردم اختر شمارم
شبم را خوشه مهتابي اي اشک
گل افشان کن گذرگاه،خيالم
که خون ديده ي بيخوابي اي اشک
نمازم نور معنا از تو دارد
چراغ روشن محرابي اي اشک
غزل بي آب رويت گفتني نيست
بر آي از دل، که شعر نابي اي اشک

به که گویم تو نوازشگر دستان منی

به چه سازی بسرایم دل تنهای تو را

زندگی برای چه؟

طعم ندانستن

ای کاش میدانستم

دلیل آنچه را که مرا بیتاب کرده است

میدانی ندانستن چه طعمی دارد

بگذار برایت بگویم

تامبادا تو هم این سیب کال را گاز بزنی

دیدی چه طعمی دارد....!!

طعم گس نا امیدی

طعم تلخ سکون

ای کاش میدانستم

میدانستم تا طعم سیبم شیرین شود

دانه های درون یک انار را میتوان شمرد؟

معمای غریب زندگی من چون انار است

اناری در بسته

من به تعداد دانه های انار در ابهامم!!!

و به قدر بی طعمی سیب کال پر از ندانستن....

اما من واست ميمردم 

بي تو هر شب غممو به خلوت خودم مي بردم
خبري از تو نبود و لحظه ها رو مي شمردم
وقتي شب سحر مي شد به بيقراري
خودم رو به دست گريه مي سپردم
گله و شکايتي از  تو به لب نمي آوردم
تو به ياد من نبودي
اما من واست ميمردم

وقتي که ديگر نبود

من به بودنش نيازمند شدم.

وقتي که ديگر رفت

من به انتظار آمدنش نشستم.

وقتي که ديگر نمي‌توانست مرا دوست بدارد

من او را دوست داشتم.

وقتي که او تمام کرد

من شروع کردم.

وقتي او تمام شد

من آغاز شدم.

و چه سخت است.

تنها متولد شدن

مثل تنها زندگي کردن است،

مثل تنها مردن است.

تقديم به آنکه خوابهايم را به  حقيقت و حقايقم را به روياهاي دست نيافتني تبديل کرد

بر سر قايقش انديشه کنان قايق بان
 
دائما مي زند از رنج سفر بر سر دريا فرياد

اگرم کشمکش موج سوي ساحل راهي مي داد

سخت طوفان زده  روي درياست

ناشکيباتر بر مي شود از او فرياد

ناشکيباست به دل قايق بان

کاش بازم ره بر خطه ي درياي گران مي افتاد

اي عشق واقعي

چگونه ستايشت کنم در حالي که قلبت از محبت بي نياز است

چگونه ببوسمت وقتي که عشقت در وجودم جاري است

بگذار نامت را تکرار کنم    
          
نامت زيباست ، دل نشين است  
    
چه داشته اي که اين گونه مرا طلسم کرده اي  
        
من اين گونه نبودم ، تو عشق را با من اشنا کردي 
    
تو هواي دلم را با طراوت کردي

زماني که با تو هستم به آسمان بي کران پرواز مي کنم

پس بدان دوستت دارم

گرچه پايان راه را نمي دانم

چشمان من هر شب

 هفت آسمان را مي نگرند به جستجوي ستاره اي

که در ان دم تو برآن مي نگري

از مسافران چهار گوشه جهان

سراغ از کسي مي گيرم

که عطر تو را بوييده باشد

شايد نشاني از تو
در خود داشته باشد

در جاده هاي بياباني
 
بي هدف و سرگردان مي گردم
 
شايد ترانه اي

نام تو را زمزمه کند

نوميدانه و مخفيانه مي کاوم

در جستجوي شباهتي کوچک به زيبايي تو

ولي از زندگي دوباره مي ترسم !

دين را دوست دارم
 
ولي از کشيش ها مي ترسم !

قانون را دوست دارم
 
ولي از پاسبان ها مي ترسم ...

چنين مي گذرد روز و روزگار من

من روز را دوست دارم
 
ولي از روزگار مي ترسم !

 
هر چه كني ، بكن ، مكن ، ترك ِ من اي نگار من!

هر چه بـَـري ، ببـَـر ، مبـَـر ، سنگ‌دلي به كار من! ...

هر چه هِلي ، بــِـهل ، مَهــِـل ، پرده به روي چون قمر!

هر چه دَري ، بدَر ، مـَـدَر ، پرده‌ي اعتبار من! ...

هر چه دهي ، بده ، مده ، زلف به باد اي صنم!

هر چه نهي ، بنه ، منه ، دام به ره‌گذار من! ...

هر چه كِشي ، بكِش ، مكِش ، باده به بزم مدعي!

هر چه خوري ، بخور ، مخور ، خون ِ من اي نگار من! ...

هر چه بـُـري ، ببـُـر ، مبـُـر ، رشته‌ي الفت ِ مرا!

هر چه كـَـني ، بكـَـن ، مكـَـن ، خانه‌ي اختيار من! ...

هر چه خري ، بخر ، مخر ، عشوه‌ي حاسد ِ مرا!

هر چه تني ، بتـَـن ، متن ، با تن ِ خاكسار من! ...

هر چه كـُـشي ، بكـُـش ، مكـُـش ، صيد ِ حرم كه نيست خوش!

هر چه شوي ، بشو ، مشو ، تشنه به خون ِ زار من! ...

هر چه رَوي ، برو ، مرو ، راه ِ خلاف ِ دوستي!

هر چه زني ، بزن ، مزن ، طعنه به روزگار من

حقيقت

او تمام مدت همين حرف را مي زند

سر به شانه ي خسته ام مي سايد

قلبش را پيشكش مي كند به ستاره هاي چشمانم

و اهسته با عشق مي گويد

دوستت دارم

اه من هميشه حقيقت را در حرف هايش گم مي كنم

و شانه هايم ناگاه تهي مي شوند

وقتي كه شانه هايش تكيه گاه دگري است

و او باز اهسته مي گويد

دوستت دارم

آنکس که درد عشق بداند

اشکي بر اين سخن بفشاند :

اين سان که ذره هاي دل بي قرار من

سر در کمند عشق تو، جان در هواي توست

شايد محال نيست که بعد از هزار سال ،

روزي غبار ما را، آشفته پوي باد ،

در دور دست دشتي از ديده ها نهان ،

بر برگ ارغواني،

          - پيچيده با خزان -

يا پاي جويباري ،

         - چون اشک ما روان -؛

پهلوي يکدگر بنشاند !

ما را به يکدگر برساند !

سروده

من برگ را سرودي كردم

سر سبز تر ز بيشه

من موج را سرودي كردم

پر نبض تر ز انسان

 
من عشق را سرودي كردم

پر طبل تر ز مرگ

سر سبز تر ز جنگل

پر تپش تر از دل دريا

و...!

اميد!
 

قطاري كه نيم شبان نعره كشان از ده ما مي گذرد

آسمان مرا كوچك نمي كند

و جاده اي كه از گرده پل مي گذرد

آرزوي مرا با خود

به افق هاي ديگر نمي برد....
                                         

                 شاملو

 نفرين

 آن شمع فروزان
 
در كنارخداوند به آرامي

ميسوخت كه ناگهان خداوند عشق را آفريد

و آن هنگام بود كه آن شمع به يكباره براي هميشه خاموش شد

براي هميشه....  براي هميشه
 
از خداوند پرسيدم آن شمع كه بود

گفت آن شمع، حقيقت بود كه قرباني عشق شد

حالا ديگر عشق بي اختيار در كنار پيكر خاموش حقيقت ميگريست

و فرياد ميزد: 

                    نفرين بر عشق

 
                                  نفرين بر عشق

 
                                                نفرين بر عشق
 

چشماي ِ نکته بين ِ تو ..... شکستن ِمن و نديد
از سوزش ِ جنگل ِ سبز ..... دستات فقط گرما رو چيد
حادثه از دلم گذشت ...... معجزه شد به تو رسيد
تُو اوج ِ درد ِ عاشقي ..... علاقه از دلت پريد
سرشارم از حسرت ِ تو ..... تو خالي از بودن ِ من
در حال ِ سحرا شدن ِ ...... جنگل ِ پر درخت ِ تن

تو کيستي؟
تو کيستي که من اينگونه بي تو بي تابم
شب از هجوم خيالت نمي برد خوابم
تو کيستي که من از موج هر تبسم تو بسان قايق سرگشته روي گردابم
من از کجا سر راه تو آمدم نا گاه چه کرد با دل من آن نگاه شيرين آه
تو دور دست اميدي و پاي من خسته است
چراغ چشم تو سبز است و راه من بسته است
تو آرزوي بلندي و دست من کوتاه
مدام پيش نگاهي مدام پيش نگاه
چه آرزوي محالي است زيستن با تو
مرا همين بگذارند يک سخن با تو

آواز عاشقانه ي ما در گلو شكست
حق با سكوت بود ، صدا در گلو شكست
ديگر دلم هواي سرودن نمي كند
تنها بهانه ما در گلو شكست
سر بسته ماند بغض گره خورده در دلم
آن گريه هاي عقده گشا در گلو شكست
اي داد كس به داد دل باغ دل نداد
اي واي هاي هاي عزا در گلو شكست
آن روزهاي خوب كه ديديم خواب بود
خوابم پريد و خاطره ها در گلو شكست
بادا مباد گشت و مبادا به باد رفت
آيا ز ياد رفت و چرا در گلو شكست
فرصت گذشت و حرف دلم نا تمام ماند
نفرين و آفرين و دعا در گلو شكست
تا آمدم كه با تو خداحافظي كنم
بغضم امان نداد و خدا ... در گلو شكست........

هر كي با حقيقت تو دلش محبته
هر كي با يه قلب پاك عاشق ضمانته
مثل من هميشه تنها مي مونه
يه غريق كه تو دريا مي مونه
خوش بحالت كه تو بي محبتي
بردي از ياد مرا مثل طوفان اومد
گذشتي و دادي بر باد مرا
تو منو شكستي آفرين به تو
با همه نشستي آفرين به تو

خاطرات هر چه باشند،
چه تلخ چه شيرين فراموش شدني نيستند،
ولي کاش او مرا فراموش کند ،
و خاطراتم را همچون برگ پاييز
به دست باد فراموشي بسپارد،
کسي که لحظه هايم پر از حضور او بود

تا پست بعدی بای ....

افسوس که هيچ چيز را نمي توان معنا کرد

که چشم ديدنت را ندارد ...

منتظر لحظه اي هستم که دستانت را بگيرم.در چشمانت خيره

 شوم و دوستت

دارم. را بر لبانم  جاري  کنم ...  منتظر  لحظه اي  هستم که در

کنارت  بنشينم .سر  رو شونه هايت  بگذارم .. از عشق تو .. از

 داشتن  تو .. اشک شوق  ريزم ...

منتظر لحظه ي مقدس که تو را در اغوش بگيرم ..  بوسه اي  از

سر عشق به تو

تقديم کنم و با تمام وجود قلبم و عشقم را به تو هديه کنم . اري

 من تو را دوست

دارم و عاشقانه تو را مي ستايم .

دوستم نداشت دروغ مي گفت هر بار كه به سراغم مي آمد با

 گريه ميگفتم راستش را

 بگو اگر مهر به ديگري داري ترا مي بخشم و باز خنده اي ميكرد

 و ميگفت جز تو مهر

به كسي ندارم . تا اينكه يك روز با گريه به سراغم آمد گفت مرا

ببخش به تو دروغ گفتم،

گفتم تو را نمي بخشم . 

قسمت نشد ببينمت  خــــدا نگهداري کنم
فرصت نشد بمـونم و ازت نگهداري کــــنم
 
گفتم اگه ببينــــــمــت دل کندنم سخته برام
اگه يه وقت بگي نـرو رفتن پر از درده بــرام
 
گفتم صداتو نشنـوم نديده از پيشت برم
پشت سرم گريه نکن چکار کنم مســـافرم

من ميرم ولي باز تو بدون هميـــشه     ياد تو از خاطر من فراموش نميشه 

گــل مــــــــــــن

خوب ميدوني بي تو تک و تنهام عزيزم        اگه تو نـباشــــي ميـمـيـرم

نامه رو تا تهش بخون
گريه نکن طاقت بيار
 
نـامه رو خط خطي نکن
دو جمله رم دووم بــيـــار
 
باور نکن يه بي وفام
نـامه ميذارم و ميــرم 

نـــــــــــــــــــه

قسمت زندگيــم اينه
به کي بگم مسافرم
 
سهم من از تو دوريــه       تو لحظه هاي بي کسـيــم
 
قشنگيه قسمت مــاست       که ما به هم نميرســيــم

مــن ميرم ولي باز تو بدون هميــشه        ياد تواز خاطر من  فراموش نميشه

گل مــــــــــــن

خوب ميدوني بي تو تک و تنهام عزيزم        اگه تو نــباشي   ميـــمـــيــرم

هميشه زنده ميمونم،با ياد تو و ترانه ها،منو ببخش اگه

بازم،اشکم چکيد رو نامه هام،ديگه تموم شد فرصتها،خاطره هام

 پيشت باشه،تموم لحظه هاي خوش

خــــدا نگهدارت باشه ... 

الهي !
 

سرنوشت مرا خير بنويس ، تقديري مبارک.
 
تا هر چه را تو دير مي خواهي، زودتر نخواهم

و هر چه را تو زود مي خواهي، دير نخواهم .

شبا چشم رو هم گذاشتم                       به اميد ديدن تو

قدم تو پس تو كوچه ها گذاشتم               به اميد ديدن تو

همه جاي شهر رو گشتم                       به اميد ديدن تو

در خونه ات نشستم                            به اميد ديدن تو

من از ارزوهاي دورو دراز                  من از خواب چشمان غم امدم

تو تعبير روياي ناديده اي                  تو نوري كه بر سايه تابيده اي

تو يك اسمان بخشش بي طلب                  تو بر خاك ترديد باريده اي

تو يك خانه در كوچه ي زندگي               تو يك كوچه در  شهر ازادگي

تو يك شهر در سرزمين حضور             تويي راز بودن به اين سادگي

مرا با نگاهت به رويا ببر                          مرا تا تماشاي فردا ببر

دلم قطره اي بي تپش در سراب                     مرا تا تكاپوي دريا ببر

من زندگي را دوست دارم اگرتو همراه من باشي
عشق را دوست دارم اگر تو معناي ان باشي
شقايق را دوست دارم اگر تو سرخي ان باشي
سوختن را دوست دارم اگر تو شمع ان باشي
            از صميم قلب دوستت دارم

در تمام عمر يك بار عاشق شدم.عاشق كسي كه برق چشمانش برايم فانوس و برق نگاهش نشانه ي عشق،كسي كه براي داشتنش حاضرم از تمام زيبايي هاي دنيا بگذرم و براي شنيدن صدايش حاضرم روزه ي سكوت بگيرم